Menu

Hz. DAVUD (a.s.) kimdir mucizeleri Hz. davud’un hayatı

Kur’ân-i Kerim’de adi geçen israilogullari peygamberlerinden biri.

Yahuda kabilesinden isa (Yasa)’nin sekizinci ogludur.

insanoglu yoldan çikip da batakliga düstükçe, yüce Allah, onlara peygamberler göndermistir. Onlar bu peygamberler vasitasiyla uyarilmistir. israilogullarina da peygamberler gönderilmistir. Onlar, umumiyetle bu peygamberlere isyan hatta ihanet etmislerdir.

Hz. Musa’nin vefatindan sonra, yine israilogullari isyanin karanligina daldilar. Azginlik yaparak Hz. Musa’nin Allah’tan getirdigi akîdeyi terk etmeye basladilar. Cenâb-i Allah, onlarin üzerlerine baska bir kabîleyi musallat etti.

Hz. Musa’nin vefatindan sonra israilogullarinin idaresi Yusa’ya kaldi. israilogullarini çölden çikararak onlari dedelerinin ülkesine yerlestirdi. Bu ülke, Hz. Yakub’un yasadigi Ken’an bölgesi olup, israilogullari için mukaddes ülke sayilir.

israilogullari Hz. Musa’nin vefatindan sonra Filistin çevresine yerlesmis bulunan Amâlika Kabilesi ile karsi karsiya geldiler. israilogullari Amâlika ile yaptiklari bir savastan maglup çiktilar. Kendilerini toparlayarak yeniden bu düsman ile çarpismak istediler. Yüce Rabbimiz onlarin bu durumunu söylece anlatmaktadir: “israilogullarindan bir cemaat Musa’dan sonra peygamberlerine: “Bize bir hükümdar gönder ki, Allah yolunda savasalim” dediler. Peygamber. “Size muharebe farz olunursa korkarim ki, savasmazsiniz” dedi. Onlar: “-Niçin Allah yolunda savasmayalim? Yurdumuzdan ve evlatlarimizin yanindan çikarildik” dediler. Onlara farz kilindiginda, birazi müstesna olmak üzere, savastan yüz çevirdiler. ” (el-Bakara, 2/246)

“Peygamberleri onlara: Allah, Teâlâ size hükümdar olarak gönderdi dediginde, onlar: O, bize nasil hükümdar olur? Biz hükümdarliga ondan daha layikiz. Onun mali da çok degildir. dediler. Peygamber. “Allah onu, sizin üzerinize namaz kildi. Ona ilimde ve cisimde fazlalik (üstünlük) verdi. Allah, mülkü diledigine verir. ” (el-Bakara, 2/247).

israilogullari tarafindan kutsal kabul edilen bir sandik vardi. Kur’ân-i Kerim’de bu sandiga “Tâbût”* adi verilmektedir. Amâlikalilarla yapilan savas sonucunda bu sandik Câlût (Golyat)’in eline geçmisti. israilogullari bunun acisini duyuyorlar, fakat Tâlût’un da hükümdarligina itiraz etmekten geri kalmiyorlardi.

“Peygamberleri onlara söyle dedi: Onun hükümdarligina alamet; size, içinde Rabbiniz tarafindan sekînet ve Musa ailesi ile Harun ailesinin mirasi bulunan Tâbût’u meleklerin yüklenip getirmesidir. Eger siz iman edenlerdenseniz, bunda sizin için ibret ve mûcize vardir. ” (el-Bakara, 2/248). Tâbût’un israilogullarinin eline geçmesi onlari yüreklendirdi. Yeniden toparlanarak Amâlika kabilesi üzerine yürüdüler. Tâlût, israilogullarina ögütte bulundu. Onlara söylece seslendi: “Allahu Teâlâ sizi bir nehir ile imtihan ediyor. O nehirden içen benden degildir. Ondan eli ile ancak bir avuç içen bendendir” dedi. Onlarin pek azi müstesna, digerleri içti. Tâlût ile iman edenler nehri geçtiklerinde: Bugün Câlût ve askerlerine karsi duracak takat bizde yoktur dediler. Allah’a kavusacaklarini bilenler. Nice az bir topluluk vardir ki, Allah’in izni ile daha çok olana galip gelmistir. Allah, sabredenlerle beraberdir. ‘ dediler. ” (el-Bakara, 2/249)

Amâlika ordularinin basinda Câlût (Golyat) bulunuyordu. Câlüt’un ordusuyla karsi karsiya gelen mümin kitle söyle dua etti: “Ya Râb, üzerinize sabir ve sebat ihsan eyle, ayaklarimizi sabit kil ve kâfir kavme karsi bize yardim et. ” (el-Bakara, 2/250)

Tâlût’un ordusunda Dâvûd (a.s.) bulunuyordu. Dâvûd (a.s.), Hz. Yakub’un neslinden idi. israilogullarindan olan Dâvûd, daha küçük yasta bir delikanli iken, hak davanin amansiz düsmani, zorba ve güçlü ordulara sahip olan Câlût ile yaptigi mücadeleyi kazanmis ve bu savasta Câlût’u sapan tasiyla öldürmüstü. Bu olayda Allah’a tevekkül eden müminlerin zalimleri nasil yendigi gösterilmektedir.

Câlût, zalim zengin ve korkunç bir hükümdardi. Onun açikça belli olan büyük üstünlügü vardi. Fakat Allahu Teâlâ, o zaman islerin yalniz zahiriyle meydana gelmeyip, gerçek anlamiyla vukû buldugunu göstermek istedi. islerin hakikatini sadece O bilir. Her seyin ölçüsü yalniz O’nun elindedir. Aslinda insanlara güçlü görünenin zayif, zayif görünenin de Allah’in yardimiyla güçlü oldugu ölçüsü Allahu Teâlâ’ya aittir. insanlar ise vazifelerini yerine getirmek, Allah’u Teâlâ’ ya verdikleri ahitlerini ifa etmekle yükümlüdürler. Bundan sonra Allah’in istedigi seyler istedigi sekilde olur. insanlara, kendilerini korkutan zâlimlerin zayif, çok zayif olduklarini, Allah onlarin ölmesini istedigi zaman küçücük delikanlilarin bile maglup edebilecegini göstermek için bu zalim diktatörün ölümünü, daha genç bir bir delikanli iken Hz. Dâvûd’un eline verdi. Burada Allah’u Teâlâ’nin tahakkukunu istedigi gizli baska hikmetler de vardi. Allah, Tâlût’dan sonra mülkü Hz. Dâvûd’un almasini ve onun yerine oglu Süleyman (a.s.)’i varis kilmayi istedi. Bu sebeple Hz. Dâvûd (a.s.)’in gücü, Câlût’u öldürmesiyle gösterilmis oluyordu.

“Allah’in izniyle, onlari hemen hezimete ugrattilar. Dâvûd da Câlût’u öldürdü. Allah ona mülk ve hikmet verdi. Dilemekte oldugu seylerden de ona ögretti.” (el-Bakara, 2/251).

Câlût’un öldürülmesiyle Amâlikalilar bozguna ugradilar, darmadagin oldular. Bu olaydan sonra halk, Hz. Dâvûd (a.s.)’a daha çok sevgi ve saygi göstermeye basladi.

Tâlût’un ölümünden sonra yerine Dâvûd (a.s.) geçti. Ona hem yönetim, hem peygamberlik verildi; “…Dâvûd’a daglari ve kuslari boyun egdirdik. Onunla beraber tesbih ediyorlardi. Biz (bunlari) yapariz.” “Ona, sizi savasin siddetinden korumak için zirh yapmayi ögretmistik. Ama siz, sükrediyor musunuz ki?” (el-Enbiya, 21/78, 80)

“Andolsun Dâvûd’a tarafimizdan bir üstünlük verdik. Ey daglar, onunla beraber tesbih edin ve ey kuslar (siz de). Ve ona demiri yumusattik.”, “Genis zirhlar yap, dokumasini ölçülü yap ve (hepiniz) iyi isler yapin. Çünkü ben, yaptiklarinizi görmekteyim. diye vahyettik.” (Sebe, 34/10-11). Hz. Dâvûd (a.s.) hakkinda Kur’ân-i Kerim’den gelen rivâyetler; Dâvûd’un çok güzel bir sesi oldugunu, kendisine verilen Zebur’u okumaya baslayinca, daglarin ve kuslarin onu dinlemek üzere etrafinda toplandiklarini bildirmektedir. Zebur dört büyük semâvî kitaptan birisi olup, yüzelli sûreden ibarettir. Bu kitap, ser’î hükümleri tasimadigi için Hz. Dâvûd, Hz. Musa’nin serîati ile hükmetmistir.

Yahudi kaynaklarinda Hz. Dâvûd’un, Mizmar denen bir musiki âleti çaldigi kayitlidir. Kur’ân’da da: “(Her taraftan) gelen kuslar da ona icabet ederler, hepsi onun nagmesine katilirlardi “, “Onun mülkünü kuvvetlendirmistik. Kendisine hikmet ve açik konusma, güzel konusma vermistik. ” (Sad, 38/19-20) buyuran Allah, ayni sûrenin 21. âyetinde, Hz. Dâvûd (a.s.) zamaninda olan bir hâdiseyi de, Hz. Muhammed (s.a.s.)’e söyle haber vermistir: “Dâvûd’un yanina gelmislerdi de, onlardan korkmustu. Korkma dediler, Biz, iki davaciyiz. Birimiz ötekinin hakkina saldirdi. simdi sen aramizda hak ile hükmet. Zulmetme. Bizi yolun ortasina (adalete) götür. ” (Sad, 38/22)

Kur’ân’da anlatildigina göre bunlar iki kardestiler. Birisinin doksandokuz koyunu, ötekinin bir tek koyunu vardi. Böyle iken doksandokuz koyunu olan öteki kardesinin tek koyununu ister, aralarinda tartisma çikar. Tek koyunu olani bu tartismayi kaybeder. Hz. Dâvûd (a.s.)’a müracaat ederler. O, davaci olanlardan birini dinler, ötekini dinlemeden hükmünü verir. Bunu da Allah’u Teâlâ’nin kendisini imtihani sanir. Ancak bu yaptigi hareket sebebiyle Allah’dan magfiret dileyip secdeye kapanir, tövbe eder. Allah, onu affettigini bildirir ve ona su vahyi indirir: “Ey Dâvud, biz seni yeryüzünde (senden öncekilerin yerine) hükümdar yaptik. insanlar arasinda adaletle hükmet, keyfine uyma. Sonra seni Allah yolundan saptirir. Allah’in yolundan sapanlara, Allah’in hesap gününü unuttuklarindan dolayi, çetin bir azap vardir. ” (Sad, 38/26)

israilogullari, Hz. Dâvûd zamaninda en parlak dönemlerini yasamislardir. Dâvûd (a.s.) Kudüs’ü fethetmis, kendisine baskent yapmisti.

Hz. Dâvûd, hem hükümdar, hem peygamberdi. Bir nimet olarak bu iki özellik ona verilmisti. O, israilogullarini kirk yil yönetti ve Rabbine kavustu. Hz. Dâvud (a.s.)’in yerine oglu Hz. Süleyman (a.s.) geçti ve ona da peygamberlik geldi. Hz. Dâvûd, bir gün oruç tutar, bir gün yerdi.

Abdullah b. Amr’dan rivâyetle, Abdullah, her gün gündüzleri oruç tutar, geceleri de (nâfile) namaz kilardi. Onun bu durumu Rasûlullah’a bildirildiginde Hz. Peygamber onu çagirdi ve söyle buyurdu: “Bir gün oruç tut, bir gün iftar et. iste bu Dâvûd (a.s.)’in orucudur.”

Bir baska rivayette ise, Rasûlullah (s.a.s.) söyle buyurmustur: “Allah’u Teâlâ ya en sevimli oruç, Dâvûd (a.s.)’in orucudur. O, bir gün oruç tutar, bir gün iftar ederdi. Allah’a en sevimli namaz da Dâvûd namazi idi. O, her gecenin yarisinda uyur. Üçte birinde (nafile) namaz kilardi. Altida birinde de yine uyurdu.” (Müslim, Siyam, 183; Nesâî, Siyam, 69).

Kaynak: Sâmil Islam ansiklopedisi

kaynak:enfal.de

31 Yorum yapılmış
  1. mahmut nergiz Cevapla
  2. şifanur Cevapla
    • dogan.cuce,51@hotmail.com Cevapla
  3. nilay Cevapla
  4. sıla nur Cevapla
  5. su Cevapla
  6. Serdar Cevapla
  7. Serdar Cevapla
  8. Ahmet Cevapla
  9. Ahmet Cevapla
  10. asya çulhaoğlu Cevapla
  11. selin Cevapla
    • asya çulhaoğlu Cevapla
  12. selin Cevapla
  13. fatma Cevapla
  14. merve Cevapla
  15. gizem Cevapla
  16. çağatay Cevapla
  17. çağatay Cevapla
  18. mert Cevapla
  19. Qronıq Waqa Cevapla
  20. irem Cevapla
  21. sevcan Cevapla
  22. SeYmA Cevapla

Yorum yapmayı unutmayın!

E-posta hesabınız yayınlanmayacak.