Her iki kültür de meşe ağacına çok sık yıldırım düştüğünü gözlemlemişti. Amerika
yerlileri meşenin, Tanrının yıldırımla yeryüzüne inip üzerinde oturduğu yer
olduğuna, Helenler ise Yıldırım Tanrısı olduğuna inanmışlardı.

Kuzey Amerika yerlileri bu batıl inancı bir adım daha ileri götürdüler. Bu
ağacın köküne vurarak, ileride başlarına gelebilecek tehlikelere ve
şansızlıklara karşı Tanrı ile temasa geçtiklerine inanıyorlar ve ondan
kendilerini korumasını istiyorlardı.

Ortaçağda ise Hıristiyan din adamları bu inancı kendi devirlerine taşıdılar.
Onlara göre bu inanışın temelinde Hz. İsa’nın tahta bir çarmıhta öldürülmesi
yatıyordu. Hatta Avrupa’nın her katedralinde orijinal tahta haçın küçük bir
parçasının bulunduğuna inanılıyordu. Bu tahtaya vurmak ise "Tanrım dua ve
isteklerimi gerçekleştir" anlamına geliyordu.

Bu arada diğer kültürlerde inanıştaki tahta aynı kaldı ama cinsi biraz değişti.
Amerika yerlileri ve Helen medeniyetinin ağacı meşe iken, Mısırlılar incir
ağacını, Almanlar dişbudağı tercih ettiler. Hollandalılar ise ağacın cinsine
önem vermediler. Boyasız ve cilasız olması onlar için yeterliydi.

Amerikalıların tahtaya vurma inancının kökeni ne gariptir ki Amerikan
yerlilerine dayanmıyor. Romalılar devrinde Avrupa’da iyice yaygınlaşan eski
Helen inancının bir parçası olarak Amerikalılar tahtaya vuruyorlar.