Bir fotoğraf makinesi renkli bir fotoğraf çektiği zaman, bu fiziksel bir işlemdir. Fakat “renkleri görmemiz”, gözün fotoğraf makinesinin yapısıyla benzerliğine rağmen psikolojik bir nitelik taşır. Göz bir izlenim alır ama görmez.Gören beyindir. Görüntü beyine ulaştığında (daha doğrusu görüntünün izlenimi buraya iletildiğinde),beyin hücreleri gerekli karşılığı verir.

Dolayısıyla, gerçekte “beynimizde görürüz”. Renkleri görme işi de beyinde olur.Gözlerimiz, kırmızıdan mora kadar sıralanan renk dizisinin yedi rengini fark edecek bir yapıdadır. Ağtabakanın kenarlarındaki çubuk hücreler ise sadece parlaklığı (ışığın fazlalığını) ve karanbğı ayırt edecek düzendedir. Merkezdeki konik hücreler, renklerin özel dalgalarını alır.

Renklerin göz tarafından nasıl alındığına gelince, bilim henüz herkesi tatmin edecek bir açıklama yapamamıştır. Yine de bunu izah için yeterli sayılabilecek bir kuram (teori) vaizdir. Buna “Young-Helmholtz renk görümü kuramı “adı verilir.

Bu kurama göre, gözün yapısında üç gurup sinir bulunmaktadır. Söz konusu sinir gurupları,ışığın temel renklerini (kırmızı, yeşil ve mavi-mor) cevaplandırırlar.

Böyle olduğuna göre,sinirler eşit miktarlarla uyarıldığı zaman “beyaz izlenimi”ni alırız. Gözümüze yeşil ışın fazla miktarda ulaşırsa, “yeşil” sinirler ötekilerden fazla uyarılmış olur. “Yeşil izlenimi” ediniriz. Sarı ışınlar alındığı zaman, gözün “yeşil” ve “kırmızı” sinir gurupları eşit miktarlarda uyarılır (çünkü sarı renk, yeşil-kırmızı bileşimidir) ve “sarı” rengi görürüz.

Bu Yazıyı Paylaşın