İnsanoğlu, merakının ve doğaya egemen olma isteğinin bir sonucu olarak, tarih boyunca, sualtı dünyasını keşfetmek için çaba sarfetmiştir. Asurlar”dan kalma duvar kabartmalarında rastlanılan dalgıç motifleri, bu arzunun ne kadar eski zamanlardan beri süregeldiğinin bir göstergesidir. İlerleyen bilim ve teknoloji insanoğlunu doğaya egemen kılsa da, 1940″lı yıllara kadar geliştirilen teknolojinin sportif amaçlı dalışlar gerçekleştirecek kadar pratik olmaması, yapılan dalışların sadece askeri ve profesyonel amaçlarla sınırlı kalmasına neden olmuştur. Günümüzde de hala kullanılmakta olan, bir hortum aracılığıyla dalgıca yüzeyden hava basılan, “nargile” sistemi, sünger ve salyangoz avcılığı, sualtı inşaatları gibi deniz dibinde çok uzun süre bulunmayı gerektiren profesyonel amaçlı dalışlar için çok uygun olsa da, sportif amaçlar için pratik değildi.

1942 yılında Jacques Cousteau ve Emile Gagnan”ın geliştirdikleri bir soluk alma aracı (regülatör) sayesinde, sualtına indirdikleri basınçlı hava dolu bir tüpten soluyabilmeleri, ilk kez yüzeye bağlı kalmadan sualtında özgürce dolaşabilme olağını sağlamıştır. SCUBA (Self Contained Underwater Breathing Apparatus, Kendi üzerinde Taşınabilen Sualtında Soluma Aygıtı) dalışın temelini oluşturan bu gelişme, dalışın hızla yayılan bir spor haline gelmesini sağlamıştır. Sportif dalışın kısa bir sürede popüler hale gelmesi karşısında, içinde Jacques Cousteau”nun da bulunduğu bir grup tarafından 10 Ocak 1959 tarihinde CMAS (Confédération Mondiale des Activités Subaquatiques, Dünya Sualtı Etkinlikleri Konfederasyonu) kuruldu. üyesi olan ülkelerdeki sportif sualtı etkinliklerini standart hale getirmek ve daha da geliştirmek amacını güden CMAS”a, 5 kıtada 83 ülkenin federasyonu bağlıdır. Ayrıca CMAS tarafından tanınan, OCC (Organisation Conventionnée CMAS, CMAS”la Anlaşmalı Kuruluşlar) adı verilen çok sayıda dalış okulu ile birlikte onbinlerce dalıcıyı da bünyesinde barındırmaktadır.

Bu Yazıyı Paylaşın